หลังจากที่เหตุการณ์เริ่มดีขึ้นเราก็กล้าที่จะโทรกลับบ้าน
เพราะถ้าหากเป็นช่วงที่เกิดสถานการณ์แล้ว
เรากลัวจะโทรไปแล้วร้องไห้ให้พ่อกับแม่พลอยเป็นห่วงไปด้วย
แค่ถึงยังไงเราก็ไม่เคยมีความลับ...
เราจึงก็เริ่มเล่าให้ฟัง

พอดีกับวันที่โทรไปนั้น
เป็นวันที่เราได้บัตรบริจาคร่างกายเพื่อการศึกษาแพทย์
ส่วนบัตรบริจาคดวงตาเราได้ก่อนแล้วพักใหญ่
ซึ่งก่อนหน้าที่จะบริจาคได้ขออนุญาตทางบ้านก่อนแล้ว
เราก็บอกแม่ไป ว่าตอนได้บัตรครบแล้ว
หลังจากที่เล่าเรื่องอาทิตย์ที่ผ่านมาให้ฟัง

แม่บอกเราว่า ...
บริจาคดวงตา บริจากร่างกาย...ยังบริจาคได้
ถ้ามันไม่ไหวจริงๆ ก็คิดซะว่า...
บริจาคแฟนอีกสักคนทำไมจะทำไม่ได้เนอะ
รักตัวเองให้มากๆ หน่อย
อย่าทำอะไรไม่ดีๆ นะ

พอแม่พูดเราก็อึ้งไป
มันก็จริงนะ  ขนาดร่างกายของเรา
อวัยวะที่เป็นของเรา เรายังบริจาคได้
แต่ทำไมแฟนที่เป็นของนอกกายของเราแท้ๆ
เรากลับ  พยายามไม่ให้เสียไป
ทั้งๆ ที่เราก็ไม่แน่ใจเลยว่า...
เค้ายังรักเราเหมือนเดิมหรือเปล่า