ไม่ได้เขียนบันทึกนานแล้ว
และไม่ค่อยอยากจะกลับมาเขียนอีกเท่าไหร่นัก
เพราะหวังว่าต่อไปนี้ชีวิตคงจะเหมือนฟ้าหลังฝนเสียที
แต่มันก็เป็นแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ ของเรา
จบเรื่องหนึ่งกับคนหนึ่งไป
กลับเกิดเรื่องใหม่กับคนใหม่อีก
วันนี้เราทะเลาะกับเค้าอีกแล้ว
ซึ่งมันก็เกิดจากความระแวงและงี้เง่าของเราเองด้วย
วันนี้เค้านัดกับเพื่อนคนหนี่งไปกินเหล้าแถวพระราม 2
เราขอตามไปด้วย เพราะเห็นว่า
เราไม่ไปด้วยทีไรมักจะมีเบอร์แปลกๆ
ของผู้หญิงตามมาหลังจากนั้นบ่อยๆ
วันสองวันที่ผ่านมาเราเจอเบอร์ผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่คิดว่าเค้าคงกำลังจีบอยู่ จึงยิ่งทำให้เราระแวงมากขึ้น
พอเค้านัดกับเพื่อนเราก็ขอไปด้วย
แรกๆ ก็พูดทีเล่นทีจริงกันเหมือนว่า จะไปด้วยจริงๆเหรอ
เราก็ยืนยันคำเดิมว่าจะขอไปด้วย
เค้าบอกเราว่าไปครั้งนี้ไม่ได้เอารถไปอย่าไปเลย เอาไว้ไปคราวหน้า
เราก็ยิ่งดื้อจะไปเพราะความระแวง
เค้าก็เริ่มโมโหและกลายเป็นฝ่ายโกรธเราเพราะคิดว่าเราจับผิด
และเมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้
เราบอกเค้าไปว่า ก็เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้เพราะเชื่อใจมาตลอด
แต่เค้าเองเป็นคนทำให้เราเปลี่ยนไป...
เค้าโมโหจึงโทรไปหาเพื่อนเพื่อขอยกเลิกนัด
แล้วบอกเราว่า "พอใจหรือยัง"
เราตอบเค้าไปว่า เราไม่ได้อยากให้เค้ายกเลิกนัดพียงแต่เราขอไปด้วยเท่านั้นเอง
หลังจากนั้นเค้าก็เก็บกระเป๋าโน๊ตบุค
แล้วออกจากห้องไปพร้อมกับบอกเราว่าจะไปทำงาน
เค้าโกรธเราทีไรจะออกจากห้องไป
เหมือนเป็นการสงบสติอารมณ์
แต่การกระทำแบบนั้นของเค้ากลับทำให้เราคิดมากและร้องไห้มากขึ้น
เค้าออกจากห้องเพื่อลงไปเอารถที่ลานจอดรถ
เราก็ตามไป แต่เค้าขับรถออกมาแล้วและไม่จอดรับเรา
เราคว้าประตูหลังด้านคนขับได้ก็เปิดออกเค้าจึงต้องจอดรถ
เราก็ขึ้นไปนั่งด้านหลังแล้วออกรถไป
ขับไปได้หน่อยเดียวเค้าก็โมโหมากขึ้น
เอามือตบที่พวงมาลัยอย่างแรงพร้อมกับพูดอย่างโมโหว่า
”อย่ามายุ่งกับชีวิตเราได้มั๊ย”
เราสามาถทำอะไรได้บ้าง???
เราดีใจที่หลังจากที่มีเรี่องครั้งที่แล้วเค้ายังกลับมา
แต่เมื่อพฤติกรรมของเค้าเป็นแบบนี้
คุยกับคนใหม่ หยอดคำหวานกันคนโน้นคนนี้เรื่อยไป
เราทำอะไรได้บ้าง
แม้แต่จะเตือนให้เค้าคิดถึงใจเราบ้างยังไม่สามารถทำได้
เค้าเลี้ยวกลับมาส่งเราที่คอนโด
ลงรถแล้วเปิดประตูหลังบอกให้เราลงจากรถบอกว่าจะขึ้นมาส่ง
เราได้แต่ยังร้องไห้ ...ที่เราตามขึ้นรถไปเพียงแค่อยากขอโทษ
และไม่อยากให้เค้าโกรธแล้วขับรถหนีออกไปแบบนั้น
เราผิดอีกใช่ใหม่ กลายเป็นตามไปยุ่งกับชีวิตของเค้า
คนสองคนใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
ทำอะไรต่อมิอะไรเพื่อหวังสร้างครอบครัวด้วยกัน
สามารถบอกกล่าว ทำอะไร ได้บ้างหรือ
อีกคนทำอะไรไปไม่ต้องรักษาน้ำใจกันงั้นเหรอ
เราเหนื่อยเหลือเกิน
เหนื่อยที่ต้องเป็นฝ่ายผิดอยู่ร่ำไป
เหนื่อยที่ต้องคอยทนเห็นเค้ามีคนใหม่
เหนื่อยที่ต้องร้องไห้คนเดียว โดยไม่มีใครปลอบโยน
เหนื่อยที่จะต้องสู่อยู่บนโลกนี้ด้วยความเจ็บทั้งกายและเจ็บทั้งใจ...
ความคิดชั่ววูบบางอารมณ์ อยากจะตายไปเสียให้พ้นๆ
จากโลกใบนี้ที่แสนจะโหดร้ายกับเรา
อยากทำอะไรก็ได้ที่ตายๆ ไปจากโลกนี้โดยที่มิใช่การ “ฆ่าตาย”
ร้องไห้ไปต้องคอยปลอบโยนตัวเองไป
ต้องคอยบอกตัวเองว่า เรายังมีพ่อแม่ และคนที่รักเรา
และบอกตัวเองว่าต้องอยู่ชดใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ็บปวดให้หมดในชาตินี้
และอย่าได้ตามมีอีกในชาติหน้าต่อไป...
เหนื่อยเกินจะสู่ต่อ...คิดถึงแม่ คิดถึงบ้าน
edit @ 22 Jun 2008 21:40:42 by BENO
edit @ 23 Jun 2008 11:05:30 by BENO
